Mel's blog

Ik wil jullie even laten weten hoe het eraan toe gaat in WZC Cassiers in tijden van Corona. Cassiers is een woon- en zorgcentrum waar ik tijdens de paasvakantie ben gaan helpen. Vorig jaar heb ik een jaar verpleegkunde gestudeerd in Vives Roeselare. Het eerste jaar heb ik succesvol afgelegd waardoor ik een een diploma heb verworven als zorgkundige. Desondanks ben ik met de opleiding gestopt omdat de praktijk niet helemaal mijn ding bleek te zijn. Pijnlijke situaties Begin deze maand kreeg een berichtje van de hoofdverpleegkundige met de vraag of ik in de paasvakantie wou gaan helpen. Toen ik dit las, heb ik geen seconde getwijfeld en ben ik onmiddellijk gaan helpen. Ik heb zoals altijd gewerkt bij de afdeling waar personen met dementie zitten. Dit is anders al geen makkelijke afdeling, maar nu was het nog moeilijker. Vele ouderen wisten niet wat er hen overkwam toen ze plots geen bezoek meer mochten ontvangen. Sommigen werden boos en dit uitte zich in verbale en non-verbale agress...

Wat als deze crisis plaatsvond in de 18de eeuw? Wat als er nog geen sociale media was? Wat als de gezondheidszorg nog niet zo goed ontwikkeld was? Wat als er geen bescherming was? Er zijn heel veel 'wat als vragen' die in mij opkomen. Ik ben rechtstreek in contact gekomen met het COVID-19 virus, maar daarover later meer. Omdat ik ermee in contact ben gekomen ben ik er meer mee bezig dan de gemiddelde mens. Sociale media  Stel je voor dat deze crisis plaatsvond in de 18de eeuw, dat zou een nog een veel grotere ramp betekent hebben. De pandemie zou nog veel meer doden hebben geëist. Wat als er nog geen sociale media was? De maatregelen zouden nooit zo snel de bevolking hebben bereikt, het virus had zich veel sneller kunnen verspreiden. Het nieuws om 13 en 19 uur was er nog niet, er was enkel een krant elke morgen. Als je nu ziet wat een extreem hoge kijkcijfers de nieuwsberichten halen kan je je dus voorstellen wat jammer het zou zijn moesten deze niet hebben bestaan. Men zou...

Zoals ik aangaf in mijn vorig bericht, is voetbal een van mijn grote passies. Zelf speel ik al voetbal vanaf ik kon lopen, ik speel al 10 jaar bij Famkes Merkem. Normaal hadden we dit najaar een heel belangrijke match, de bekerfinale. Maar het Coronavirus gooide roet in het eten en dat zal het waarschijnlijk nog een paar weken/maanden doen. De liefde voor 'den Club', dat delen mijn papa en ik al een tiental jaar. Je kent het waarschijnlijk wel die fans die elke thuismatch, uitmatch of Europese match gaan kijken. Wel zo'n grote fan ben ik dus.  Het mooie van de Club  Voetbal bestaat uit zijn voetbalclubs, spelers en fans. Deze drie actoren spelen vooral nu een heel belangrijke rol.  Voetbal vervult een belangrijke taak in onze maatschappij, het verbindt mensen en culturen. De beelden van juichende fans of onbekenden die elkaar in een gevoel van euforie vastnemen. Dat zullen we een tijdje moeten missen door het virus. In onzekere tijden, zoals nu vervullen de voetbalclub...

Hoeveel levens zal dit virus nog kosten? Wie heeft dit virus in hemelsnaam losgelaten op de mens? De natuur? De mens zelf? Het zijn maar enkele voorbeelden van de vele vragen die in mijn hoofd rondspoken op dit moment.  Mijn naam is Melanie Deneker en ik ben 19 jaar. In tijden van Corona woon ik samen met mijn beide ouders, mijn oudere zus en haar vriendin. Ik ben een grote fan van Club Brugge en speel zelf ook voetbal bij Famkes Merkem. Het is mijn passie, ik zou er uren over kunnen praten en discussiëren. Dat houd ik dus graag voor een bericht in deze blog.  Ik ben een echte levensgenieter. Ik kan genieten van de simpele dingen in het leven. Geef mij de zon, een terrasje met een biertje in de hand en ik geniet er met volle teugen van. Daarnaast is reizen ook een grote passie van mij. Als je het mij vraagt: 'hoe verder de bestemming, hoe leuker de reis.' Kaapverdië, Dominicaanse Republiek, Canarische eilanden, Zuid-Afrika zijn de verste reizen die ik tot nu toe heb gemaak...